اینروزها اعتراض واژه غریبی است. واژه ای فراموش شده. بسیاری آن را با غرغر کردن و نق زدن اشتباه میگیرند. مردم ما فقط اینروزها از صبح تا شب مدام و بدون خستگی از زمانه شکایت میکنند، بدون آنکه برای بهبود آن کاری انجام دهند. این شیوه مسلک انسانهای ضعیف است. اینها انسانهایی صلح طلب و آرامش دوست نیستند بلکه تبدیل به ترسوهایی شده اند که بیش از جلوی پای خویش را نمی بینند. فکر میکنید اگر یکروز صبح از خواب بیدار شوید و ببینید قیمت کالای اساسیی مثل شیر پنجاه درصد اضافه شده فکر میکنید عکس العمل مردم چه خواهد بود؟ درست است "سکوت" و اثر آن روی زندگی مردم هم افزایش غرزدن خواهد بود. تنها نوع اعتراض موجود در مملکت را که اخیرا شاهد آن بودیم توسط گروههای متحجری انجام شد که ای کاش هرگز اتفاق نمی افتاد. برای اعتراض نیازی به آتش زدن بانکها و مغازه ها و سفارتخانه ها نیست به معنی شعار دادن و مرگ بر گفتنها هم نیست لازم نیست مدام به هر کسی که می بینیم، چه رانندگان تاکسی چه همکاران چه مغازه داران و غیره غر بزنیم فقط کافیست به روش اعتراض آرام به مقابله با آن برویم مثلا اگر ایران خودرو ماشینهایی را با حداقل ایمنی و امکانات و با قیمتهای چندین برابر ارزش آنها در بازار انحصاری ایران تحویل مردم میدهد فقط کافیست آنها را برای مدت کوتاهی تحریم خرید کنید. مگر بدون حمایت مردم چه مدت دوام خواهند آورد؟ یکماه دوماه یکسال بالاخره به زانو در خواهند آمد این موضوع در همه موارد صدق میکند. ولی ما مردم عجیبی داریم بطور مثال در همه جای دنیا زمانی که خودرویی بعلت ناکارآمد بودن تولید آن متوقف میشود قیمت آن سقوط میکند اما زمانی که تولید پیکان در ایران متوقف شد قیمت آن بشدت صعود کرد. این ملت امید به سازندگی را کمرنگ میکنند. تنها اعتراض کارکنان اتوبوسرانی تهران بود که نادرترین و کارآترین نوع اعتراض در بیست و چند سال گذشته بود که آن هم بشدت سرکوب شد ولی اثرات سازنده آن از بین نخواهد رفت. مردم ما شاید در کوتاه مدت بهترین اجتماع برای حکومت باشند اما در دراز مدت بعلت عدم سازندگی آن را بسمت سقوط سوق خواهند داد اگر حاکمان بفهمند
روزگار غریبی است نازنین
عطا
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر